جوڳِيءَ تَي جَڙاءُ، نِسورو ئِي نِيهَ جو

جوڳِيءَ تَي جَڙاءُ، نِسورو ئِي نِيهَ جو
پَتَنگَ جِنءَ پَيدا ٿِئو، سامِي سِڄَ وَڙاءُ
آيو ڪاڪِ تَڙاءُ، ڪُئارِنِ ڪَڪورِيو

سُرُ مُومَلَ راڻو

جَڙاءُ = زيب و زينت، رونق، جڙت
نِسورو = نجو، رڳو
نِيهُ = نينهن، عشق، محبت
پَتَنگَ = پرواني جيان، جيڪو شمع تي سڙي خاڪ ٿي ويندو آهي.
جِنءَ = جيئن
سامِي = سنياسي، جوڳي
سِڄَ = سجَ
وَڙاءُ = جڳائي، منهن تي پوي، شان وٽان
تَڙاءُ = تڙ تان
ڪُئارِنِ = ڪنوارين ڇوڪرين، مومل جي سهلين
ڪَڪورِيو = لال ڪيو، ڳاڙهو ڪيو

بيت جو پس منظر

~ جوڳيءَ تي عشق جو رنگ ۽ خمار چڙهيل هئا.
~ پتنگ ۽ پرواني جيان هي سنياسي، سج جيان ٻهڪي رهيو هو.
~ هو ڪاڪ جي تڙ کان آيل هو، جتي ڪنوارين کيس رڱي لال ڪري ڇڏيو هيو.

سمجهاڻي

هي بيت ان جوڳيءَ بابت آهي جنهن کي ڪاڪ محل جي مومل پنهنجي الماسي اکين ۽ گُهورُنِ سان گهائي
وڌو هيو. هي سنياسي همير سومري، راڻي مينڌري ۽ سندس ساٿين کي هرڻ ۽ ڦاڙهن جو شڪار ڪندي اوچتو جهنگل ۾ ملي ويو هو.
شمع تي سر ساھ قربان ڪندڙ پرواني جيان هي جوڳي ڪاڪِ محل جَي ڪنوارين جَي عشق ۾ رڱجي ريٽو ٿي
پيو هيو.


چونڊ، تحقيق ۽ تشريح محترم مظفر منگي صاحب جي ٿورن سان سندس فيسبوڪ وال تان ورتل
____

"ليکڪ" بابت

رشيد سمون مشهور سنڌي فورم سنڌ سلامت جو باني ۽ منتظمِ اعليٰ آهي. پان هر وقت سنڌي ٻولي سنڌي ٻولي کي انٽرنيٽ تي عام ڪرڻ جي جستجو ۾ رهي ٿو..