جُهران جهڄَان تَي، جِنءَ پَسڻَا پَرَي ٿئَا

جُهران جهڄَان تَي، جِنءَ پَسڻَا پَرَي ٿئَا

اَلَا ! اَوٺي آڻيَين، جو کِينءَ جي خَبرَ ڏَي

مَنَ مُهجَي کَي، وَاڪَو لَهَي وَيڙ جَو

سُرُ مَارُئي

جُهرَان = جهرندي وڃان، ڪمزور، هيڻي، سستُ ۽ نٻل ٿيندي وڃان.

جهِڄَان = ڳڻتين ۾ ڳرندي وڃان

تَي = تنهنڪري

جِنءَ = جيئن

پَسڻَا = پسڻ کان، ڏسڻ کان

اَلَا = اعلى وڏو - مولا پاڪ جي ذات

اَوٺي = اُٺَ ڪاهيندڙ، نياپو، سنيهو آڻيندڙ

آڻيَين = آڻين، موڪلين، روانو ڪرين

کينءَ = خير، سک، سلامتيءَ، خوشيءَ

مَنَ = دل

مُهجَي = منهنجي

وَاڪَو = روڄ راڙو، غم، پريشاني

وَيڙ = ويڙهو، ڳوٺ، ڪجهه وڻن تي مشتمل ننڍو جهنگ

بيت جو پس منظر

~ منهنجا مارو ڏسڻ کان جو پري آهن، سو وڃان پئي جهرندي ۽ ڳڻتين ۾ ڳرندي.

~ او مولا پاڪ ! شل ڪو نياپي وارو اچي، خير جي خبر آڻي.

~ منهنجي وطن ۽ ويڙهن جو غم دل تان لهي ئي نٿو.

سمجهاڻي

مارئيءَ پنهنجي وطن ۽ مارن کي ناهي وساريو. چئي ٿي ته : 

منهنجا مارو جيڪي پهچ کان ڪوهين پري آهن ۽ ڏسڻ کان ڏور آهن. تن کي هر پل ياد ڪيو پئي سورن ۾ سڙان ۽ ڳڻتين ۾ ڳران. ڪو اهڙو ماڻهو به ته ڪونهي جيڪو هِتان وڃي يا اُتان اچي ۽ خير سلامتيءَ جي خبر ٻڌائي ته مون سوا مارو ڪيئن ٿا گذارن؟ هو مون کي ياد به ڪن ٿا الائي نه. پنهنجي ملڪ، مارن ۽ ويڙهن جو اندر ۾ اُلڪو اٿم ۽ جيءَ ۾ سدائين جهوري لڳل رهي ٿي. چاهيان ٿي ته هي روڄ راڙو ختم ٿئي، منَ ۽ دل کي ڪو ڏڍ، آٿت ملي پئي.

چونڊ، تحقيق ۽ تشريح محترم مظفر منگي صاحب جي ٿورن سان سندس فيسبوڪ وال تان ورتل

____

"ليکڪ" بابت

رشيد سمون مشهور سنڌي فورم سنڌ سلامت جو باني ۽ منتظمِ اعليٰ آهي. پان هر وقت سنڌي ٻولي سنڌي ٻولي کي انٽرنيٽ تي عام ڪرڻ جي جستجو ۾ رهي ٿو..